Το ημιτελές όνειρο του Martin Luther King

Ηγέτης του Αφροαμερικανικού Κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των έγχρωμων ανθρώπων, ακτιβιστής, ειρηνιστής και οπαδός της δράσης μέσω της παθητικής αντίστασης. Ο Martin Luther King Jr. αποτελεί μία ιστορική προσωπικότητα στον αγώνα των έγχρωμων για την απόκτηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ενώ δεν δίστασε να κριτικάρει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τον πόλεμο στον Βιετνάμ. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1964 και τον Ιανουάριο του 1965 παραχώρησε μία ιστορική συνέντευξη στο Playboy. Με αφορμή την συμπλήρωση 91 ετών από την γέννησή του, η οποία παρεμπιπτόντως ανακηρύχθηκε επίσημη γιορτή στις ΗΠΑ το 1986, θυμόμαστε τα όσα έλεγε στο μεγαλύτερο ανδρικό brand του πλανήτη 3 χρόνια πριν δολοφονηθεί στην «Πορεία των Φτωχών».

Παρότι μεγαλώσατε σε μία οικογένεια που ανήκει στη μεσαία τάξη αναφορικά με το εισόδημα και σ’ ένα υγιέστατο κοινωνικό περιβάλλον, μπορείτε να θυμηθείτε μία οδυνηρή προσωπική εμπειρία όπου γίνατε μάρτυρας της επίγνωσης των φυλετικών προκαταλήψεων;

Πολύ καθαρά. Όταν ήμουν 14 ετών, είχα ταξιδέψει από την Atlanta στην Georgia, με την αγαπημένη μου δασκάλα. Είχα συμμετάσχει σ’ έναν διαγωνισμό και αποδείχθηκε μία αξέχαστη μέρα γιατί είχα καταφέρει να κερδίσω τον διαγωνισμό. Το θέμα μου ήταν ο «Νέγρος και το Σύνταγμα». Εν πάση περιπτώσει, εκείνη τη νύχτα, καθώς επιστρέφαμε με το λεωφορείο κατά μήκος της διαδρομής επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο μερικοί λευκοί άνδρες και ο οδηγός μάς διέταξε να σηκωθούμε και να παραχωρήσουμε στους λευκούς τις θέσεις μας. Δεν κινηθήκαμε αρκετά γρήγορα και άρχισε να μας φωνάζει. Ήμουν έτοιμος να μην σηκωθώ αλλά η δασκάλα μου με προέτρεψε να σηκωθώ λέγοντας ότι έπρεπε να υπακούμε στον νόμο . Και έτσι για μείναμε όρθιοι μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Αυτή η νύχτα δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μου. Δεν έχω νιώσει πιο οργισμένος στη ζωή μου.

Ένα αντίστοιχο περιστατικό σε λεωφορείο, χρόνια αργότερα, δεν ήταν που σας ώθησε στο σημερινό ρόλο ως ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων;

Ναι ήταν στο Montgomery της Alabama το 1955. Ο E.D. Nixon, ένας ιερέας, με κάλεσε τα μεσάνυχτα για να μου πει πως η κυρία Rosa Parks συνελήφθη όταν ένας οδηγός λεωφορείου της ζήτησε να σηκωθεί από το κάθισμά της και εκείνη αρνήθηκε. Ήταν η ιστορική στιγμή που μποϋκοτάραμε τα λεωφορεία. Την επόμενη νύχτα κάλεσα μία συνάντηση των ηγετών της κοινότητας των μαύρων για να συζητήσουμε και η εκστρατεία «Επιβάτες για την Ελευθερία», έφερε το πραγματικό τέλος στους φυλετικούς διαχωρισμούς στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μετά την σύλληψή σας για την συμμετοχή στο μποϊκοτάζ, δεχτήκατε σκληρή κριτική για την αποδοχή της εγγύησης και την απελευθέρωση από την φυλακή. Αισθάνεστε, εκ των υστέρων, ότι κάνατε το σωστό;

Όχι. Νομίζω ότι ήταν ένα λάθος, ένα τακτικό λάθος από την πλευρά που δέχτηκα να βγω από τη φυλακή, αποδεχόμενος την εγγύηση. Θα έπρεπε να μείνω στην φυλακή. Αυτό θα είχε δώσει την ευκαιρία στο κίνημά μας, να εμβαθύνει κι άλλο σε εθνικό επίπεδο και να αφυπνίσει γρηγορότερα το αίσθημα δικαίου και την συνείδηση της Αμερικής.

Τον Οκτώβριο του περασμένου έτους γίνατε ο νεότερος άνθρωπος που έλαβε ποτέ το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ποια ήταν η αντίδρασή σας όταν μάθατε την είδηση;

Με έκανε να νιώσω πολύ ταπεινός. Αλλά σκέφτομαι ότι το βραβείο δεν είναι ένα προσωπικό επίτευγμα, αλλά αφιερώνεται σε όλο αυτό το κίνημα ελευθερίας και στην ισότητα των δύο φύλων. Στην προσπάθεια για την ισότητα στα αστικά δικαιώματα που θα κάνουν το αμερικανικό όνειρο πραγματικότητα. Νομίζω πως αυτό το βραβείο είναι μία καλή αφορμή που θα προσελκύσει τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας πάνω στον αγώνα μας και θα κερδίσουμε ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια και κατανόηση σχετικά με την αιτία του αγώνα μας. Είναι ένας μεγάλος αγώνας για την ανθρώπινη ελευθερία που μπορεί να πάρει σάρκα και οστά μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Σκοπεύετε να αφιερώσετε το υπόλοιπο της ζωής σας, στον αγώνα για τα δικαιώματα των μαύρων;

Αν χρειαστεί, ναι. Αλλά ονειρεύομαι την ημέρα που τα αιτήματα που επί του παρόντος χρεώνονται σε μένα θα μειωθούν σημαντικά. Θα έλεγα πως για τα επόμενα πέντε χρόνια δεν ελπίζω σε πολλά, αλλά ελπίζω σε αυτό το διάστημα να γίνουν σημαντικά βήματα προς την ισότητα.

Σε περίπτωση που συμβεί, ποια είναι τα σχέδιά σας;

Λοιπόν, κάποτε ονειρευόμουν να γίνω πάστορας και ύστερα να πάω σ’ ένα πανεπιστήμιο και να διδάσκω θεολογία. Αλλά παράτησα αυτή την προοπτική όταν ασχολήθηκα βαθιά με τον αγώνα των πολιτικών δικαιωμάτων. Ίσως στα επόμενα χρόνια, να έχω την ευκαιρία να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο.

Αυτή τη στιγμή είστε ο παγκοσμίως αναγνωρισμένος ηγέτης του Αμερικανού κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων και κύριος εκπρόσωπος των 20.000.000 αφροαμερικάνων. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεστε τρομαγμένος από το βάρος της ευθύνης;

Δεν μπορεί να βρίσκεται κάποιος σε αυτή τη θέση, χωρίς να υπενθυμίζει στον εαυτό του συνεχώς το βάρος της ευθύνης του. Ζω με μια βαθιά ανησυχία: Παίρνω τις σωστές αποφάσεις; Μερικές φορές είμαι αβέβαιος και πρέπει να στραφώ στον Θεό για καθοδήγηση. Υποβάλλω τον εαυτό μου σε μία ατελείωτη αυτοανάλυση. Ψάχνω συνεχώς μέσα μου για να βεβαιωθώ πως είμαι έτοιμος να εκπληρώσω την αληθινή έννοια του έργου μου και πως διατηρώ ακόμη τον σκοπό μου. Ότι δεν έχω προδώσει τα ιδανικά μου και καθοδηγώ τους ανθρώπους προς τη σωστή κατεύθυνση. Αλλά ανεξάρτητα από τις αμφιβολίες μου, αισθάνομαι ότι πρέπει να αποδεχτώ το καθήκον μου που δεν είναι άλλο από το να φτιάξω αυτό το Έθνος, σ’ έναν καλύτερο κόσμο για να ζει κανείς. Ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το αυθεντικό άρθρο. Ευχαριστούμε πολύ το site