Να μιλήσουμε για εκείνον τον κολλητό που μπήκε σε σχέση και χάθηκε στο “εμείς”;

Υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο να έχεις την απόλυτη οικειότητα, χωρίς να σας συνδέουν οικογενειακοί δεσμοί; Τέλεια, να τον χαίρεσαι. Εγώ έχω έναν τέτοιο, τον Χ. Με τον Χ. σιχαινόμαστε με μια ακριβή αμοιβαιότητα τη λέξη «κολλητοί», αλλά ποιον κοροϊδεύουμε; Αυτό είμαστε. Προφανώς, ο Χ. έχει άντρες φίλους με τους οποίους μπορεί να κάνει όσα εγώ αρνούμαι να κάνω μαζί του, αλλά με ποιον άλλο θα έβλεπε εντελώς απενοχοποιημένα το Normal People και το Fleabag; Με τον Χ. λοιπόν μετά από τόσα χρόνια έχουμε μπει στον αυτόματο πιλότο: βρισκόμαστε συχνά, μιλάμε ελαφρώς συχνότερα, τσακωνόμαστε με υγιή συνέπεια, τα βρίσκουμε μετά από εξήντα δευτερόλεπτα γελώντας.

Ένας πιο κυνικός άνθρωπος θα μπορούσε να έχει εντοπίσει πως η φιλία μας ήταν τόσο ικανοποιητική επειδή απουσίαζε από αυτή ένα μεγάλο τεστ: ο Χ. δεν είχε κάνει ποτέ σχέση. Φλέρταρε αδιάκοπα, γνώριζε γυναίκες, αλλά με καμία από αυτές δεν είχε δεσμευτεί. Το τεστ της σχέσης όμως έρχεται κάθε φορά να δοκιμάσει όσα δένουν τον φρεσκοερωτευμένο με τους κολλητούς του, και αυτό συνέβη και στον Χ.

Ο Χ. και η νέα κοπέλα του, Λ., πέρασαν τον πρώτο σχεδόν μήνα τους μαζί στο σπίτι της. Προφανώς και όλοι μας περιμέναμε να τον χάσουμε στην αρχή, οπότε στο μυαλό μας ο φίλος μας απλά ακολουθούσε την πεπατημένη: Το μοτίβο του τύπου που γνωρίζει για πρώτη φορά γυναίκα ικανή να τον κάνει να αλλάξει όλο του το παιχνίδι. Με άλλα λόγια, ο Χ. άφηνε τον αγώνα του player και ξεκινούσε τη μάχη του τύπου που καίγεται να κάνει μια σχέση να λειτουργήσει. Στον ένα μήνα, καταφέραμε να δούμε τον Χ. απλά όχι όπως τον ξέραμε και σίγουρα όχι μόνο. Έφτασε στο κλασικό μας στέκι, χέρι-χέρι με τη Λ. Η συνάντηση αυτή τουλάχιστον ικανοποίησε την περιέργειά μας να γνωρίσουμε το κορίτσι αυτό. Δεν ξέραμε όμως τότε πως κάθε μας συνάντηση –που από εβδομαδιαία, έγινε μηνιαία- θα μας επέβαλε και τη συμμετοχή της Λ. «Ερχόμαστε», απαντούσε στα μηνύματά μας, τα οποία τον ενημέρωναν πως τον περιμένουμε. Ερχόμαστε. Εμείς. Άσχετα με το ότι το plus one ερχόταν ακάλεστο, ο Χ. είχε αρχίσει να εντάσσει το plus one του σε κάθε κίνησή του ούτως ή άλλως, σαν τσιπάκι.

Όταν εγώ και οι υπόλοιποι φίλοι του αρχίσαμε να σχολιάζουμε την κατάσταση παραπάνω ενοχλημένοι από το φυσιολογικό, αποφάσισα πως είμαι έτοιμη να του μιλήσω. Η αντίδρασή του ήταν τόσο συναισθηματική που άρχισα να αμφισβητώ τη θεωρία πως το σεξ ηρεμεί τα νεύρα. Κατηγορήθηκα πως δεν σέβομαι τη νέα του σχέση, πως δε χαίρομαι που είναι ερωτευμένος και ίσως ζηλεύω το γεγονός πως εκείνος τουλάχιστον έχει την ικανότητα να βάλει το «εμείς» πάνω από το «εγώ» και να το γιορτάσει κιόλας. Όταν ένας φίλος σου μπερδεύει την προσωπική επίθεση με την επιχειρηματολογία σε μια διαφωνία, είναι μια καλή στιγμή να σηκωθείς από το τραπέζι, να τον κεράσεις το ποτό του και να φύγεις. 

Ο Χ. προφανώς κάπου μέσα του έβλεπε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ήταν έτοιμος να το καταλάβει. Εγώ όμως έχανα τον καλύτερό μου φίλο.

Η ζωή μου έχει δείξει πως η αρχή της αναλογικότητας έχει εφαρμογή και στις ανθρώπινες σχέσεις. Αν δηλαδή, τα μέσα που χρησιμοποιείς για να διορθώσεις μια κατάσταση ή να αντιμετωπίσεις έναν αντίπαλο είναι δυσανάλογα με τις απώλειες και όσα είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις, ο στόχος, ο αντίπαλος, η κατάσταση, δεν αξίζουν την τόση προσπάθεια. Σπαταλάς περισσότερα μέσα από όσα θα κερδίσεις. Ο Χ. προφανώς κάπου μέσα του έβλεπε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ήταν έτοιμος να το καταλάβει. Εγώ όμως έχανα τον καλύτερό μου φίλο.

Στην ψυχολόγο, Αναστασία Παλαιοδήμου, έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ο Χ. άρχισε να χρησιμοποιεί αυτό το «εμείς» σε ένα τόσο αρχικό σημείο της σχέσης του. «Αυτή είναι μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αρκετά κοινή, ειδικά ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι αρκετό καιρό σε σχέση και βλέπουν τους εαυτούς τους ως ομάδα. Ειδικά όταν δεν έχουν παιδιά», μου εξήγησε. Τι συνέβαινε; Το θεωρούσε νορμάλ; «Θέλει ισορροπία», μου ξεκαθάρισε, κάνοντας σαφές ότι είναι πιθανό να χαθεί το μέτρο. Μέτρο. Μέτρο στο εμείς και στο εγώ. Τη ρωτάω αν υπάρχει worst case σενάριο. «Το σύνδρομο της αλληλεξάρτησης», μου απαντάει. Σκέφτομαι πόσες φορές φίλοι μας έχουν χτυπήσει τα κουδούνια μέσα στο βράδυ με συμπτώματα εξάρτησης από έναν εραστή που μόλις έχασαν. Έναν εραστή που μόνοι τους τοποθέτησαν σε ένα βάθρο, και του έδωσαν ρόλο και συντρόφου και φίλου, αφήνοντας εκτός τους υπόλοιπους ανθρώπους της ζωής του. Όσους είχαν κερδίσει με το σπαθί τους αυτούς τους ρόλους.

Το πολύ «εμείς» αφαιρεί την ατομικότητα και αυτή η ατομικότητα, η διαφοροποίηση τέλος πάντων έφερε τον έρωτα εξαρχής.

Σε μια ερωτική σχέση, η τριβή κάνει όλη τη ζημιά. Τουλάχιστον για εμένα. Όταν σταματάς να βλέπεις τον άλλο σαν ένα ξεχωριστό πλάσμα που έχει εντελώς άλλο πρόγραμμα, προσωπικότητα, στόχους και απόψεις από εσένα. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως το πολύ «εμείς» αφαιρεί την ατομικότητα και αυτή η ατομικότητα, η διαφοροποίηση τέλος πάντων έφερε τον έρωτα εξαρχής. Ερωτεύεσαι κάποιον που αποτελεί ολότητα χωρίς εσένα, σέβεται το “εγώ” του και επιλέγει να σε κάνει μέρος του. Όχι επειδή υπέγραψε στο συμβόλαιο του “εμείς”, αλλά επειδή είναι ελεύθερος. Σε ένα άρθρο του GQ η κλινική ψυχολόγος Lisa Firestone αναφέρει πως οι άνθρωποι πολλές φορές χάνουμε τον σεβασμό μας απέναντι σε όσα μας κάνουν να διαφέρουμε από τον άλλο και κάπως έτσι μπαίνουμε στη σφαίρα του μαζί. Αυτό το μαζί μιας ζευγαρίλας στερεοτυπικής, που καταλήγει στο χάσιμο της προσωπικότητας, για την οποία καταλήγουμε να κατηγορούμε τον άλλο όταν η ένταση του έρωτα μειωθεί. Αυτό δεν το λέει η Firestone, αλλά εγώ.

Ο Χ. δε με πήρε τηλέφωνο για τρεις μήνες. Όταν το έκανε, πίστεψα πως είχε χωρίσει. “Απλά κατάλαβα πως είχα αφήσει πίσω την πάρτη μου”, μου είπε. Με τη Λ. είναι ακόμα μαζί και πολλές φορές του ξεφεύγουν κάτι «εμείς» σε ερωτήσεις των οποίων το υποκείμενο είναι εκείνος και μόνο. Όταν ο καιρός μας έφερε στο σημείο να μπορούμε να κάνουμε χιούμορ με αυτή τη νέα σχεσοκατάσταση πρώτου πληθυντικού που είχε μπει σαν πρωτάρης, του διάβασα κάτι που είχε αναφέρει ο Δημήτρης Χορν σε μια συνέντευξή του: «η επαφή δημιουργεί την απόσταση και η απόσταση την επαφή». Με ρώτησε πότε θα σταματήσω να γράφω σε μπλοκάκι φράσεις που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον λες και είμαι boomer, ενώ παράλληλα την έστελνε στη Λ. στο Messenger. Δεν έχω μάθει ακόμα τι του απάντησε, αλλά ήξερα ήδη πως της άρεσε ο Χορν. 

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το αυθεντικό άρθρο. Ευχαριστούμε πολύ το site