Kkp 9668 Edit Web E1575376854237 696x392 1.jpg

Η διαχρονικά ακριβής ασίστ του Κριστιάν Καρεμπέ

Ο σύμβουλος στρατηγικής της ΠΑΕ Ολυμπιακός παίζει πλέον μπάλα στο “δεύτερο ημίχρονο” της επαγγελματικής του ζωής και αποδεικνύει ότι οι ιδέες του είναι το ίδιο επιβλητικές, όπως η παρουσία του στη μεσαία γραμμή.

Δεν ξέρω, αν το έχεις συνειδητοποιήσει, αλλά ανήκεις στους καθολικά αποδεκτούς ανθρώπους που ζουν και εργάζονται σε αυτή τη χώρα. Ας πούμε, πριν μερικές εβδομάδες σε χειροκρότησε όλο το «Χαριλάου». Εσύ πώς το εξηγείς;

Κατ’ αρχάς, από την πρώτη ημέρα που ήρθα εδώ ένιωσα σαν να είμαι σπίτι μου. Είναι αμοιβαία η σχέση με τους φιλάθλους. Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το σεβασμό που δείχνω προς όλους τους ανθρώπους, σε όποια χώρα και αν έχω αγωνιστεί ή εργαστεί. Ο σεβασμός είναι η πολυτιμότερη αποσκευή που έχω από την πατρίδα μου. Για την κουλτούρα μας, είναι κάτι εγγενές, κάτι που έρχεται από τη φύση. Μεγαλώνουμε σε μια κοινότητα που μαθαίνουμε να σεβόμαστε ισότιμα τον άνθρωπο και τη φύση. Η φύση σού παρέχει τα απαραίτητα, επομένως τη σεβόμαστε. Σεβόμαστε τη χλωρίδα και την πανίδα. Για εμάς είναι -πώς να το πω- αυτονόητο. Τέλος πάντων, νομίζω ότι όλα ξεκινούν από εκεί. Όταν δείχνεις σεβασμό, ο κόσμος το εκτιμά. Και επειδή ακριβώς, υπάρχει αυτή η ωραία σχέση με τους Έλληνες, μένω εδώ, εργάζομαι εδώ και προσπαθώ να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βοηθήσω το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ειδικά όταν ήρθες το 2001, η σκέψη όλων ήταν: «Τι κάνει αυτός ο άνθρωπος εδώ;». Ήσουν σαν ένα διαμάντι μέσα στην λάσπη.

Προσωπικά δεν το ένιωσα ποτέ έτσι, αλλά, ναι, κάτι είχα καταλάβει. Ακόμα θυμάμαι τον Τάκη Λεμονή να μου ζητάει συγγνώμη επειδή ο αγωνιστικός χώρος που θα παίζαμε ήταν χάλια ή, πριν φτιαχτούν οι εγκαταστάσεις στου Ρέντη, να μου απολογείται για την κατάσταση του προπονητηρίου. Κάποια στιγμή του είπα: «Κόουτς, δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Στη Νέα Καληδονία έπαιζα ξυπόλυτος».

Πώς είναι να μεγαλώνεις με αλλά 17 αδέλφια;

Με ποδοσφαιρικούς όρους είναι ο ορισμός του teamwork. Στη δική μας κουλτούρα, είναι συνηθισμένες οι πολυμελείς οικογένειες. Τα μεγαλύτερα αδέλφια αναλαμβάνουν την διαπαιδαγώγηση των μικρότερων. Έτσι, όταν κάποιο παιδί κάνει ένα λάθος, δεν φταίει αυτό. Ευθύνεται ο μεγαλύτερος αδελφός του επειδή δεν του δίδαξε ή δεν του έδειξε πώς να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα ή να κάνει το σωστό. Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουμε να σεβόμαστε τη γνώση και την εμπειρία των μεγαλύτερων, επειδή σε διδάσκουν τι είναι η ζωή και επειδή έχουν την ευθύνη να σου δώσουν τα εφόδια για να αντιμετωπίσεις τη ζωή. Είμαι πολύ περήφανος  για αυτή την κληρονομιά, για αυτό τον πολιτισμό της Νέας Καληδονίας που συντηρείται προφορικά.

Παρόλα αυτά, όταν έγινες επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο σεβασμός προς το πρόσωπό σου δεν ήταν κάτι δεδομένο. Είχες να διαχειριστείς ένα σωρό προσβολές από τις κερκίδες.

Η πρώτη φορά που άκουσα ρατσιστικό σχόλιο ήταν στη Γαλλία. Φώναζε ένας τύπος από την κερκίδα «Γύρνα πίσω στην Αφρική». Δεν το περίμενα, σκεφτόμουν «Δεν ξέρει ότι είμαι Γάλλος όπως αυτός; Δεν ξέρει ότι η Νέα Καληδονία δεν είναι καν στην  Αφρική;». Αλλά ξέρεις κάτι; Η Lucy (σ.σ. ο σκελετός του θηλυκού αυστραλοπίθηκου που θεωρείται βασικός κρίκος στην εξέλιξη του ανθρώπου) ανακαλύφθηκε στην Αφρική. Επομένως, όλοι καταγόμαστε από την Αφρική. Και αν γνωρίζαμε την ιστορία και το πολιτισμό της Αφρικής, θα έπρεπε να ήμασταν περήφανοι γι’ αυτό.

Δειτε τις photo

Παρόλα αυτά, υπάρχουν ακόμα τέτοιες συμπεριφορές στα γήπεδα και όχι μόνο εκεί.

Φυσικά, όλο αυτό είναι κάτι πολύ βαθύτερο, είναι ριζωμένες δομές εξουσίας. Υπάρχει ένα βαθύ τραύμα στην ανθρωπότητα που οφείλουμε να το δούμε κατάματα. Ο ρατσισμός είναι παγκόσμιος, διότι η ιστορία της σκλαβιάς είναι παγκόσμια. Από πού προκύπτει ένας ορισμός που να συνδέει το χρώμα του δέρματος με συγκεκριμένες ιδιότητες; Από πουθενά. Η  αποικιοκρατία καλλιέργησε τέτοιους ορισμούς, τέτοιες ιδέες. Και είναι επικίνδυνο να διατηρούνται, να αναπαράγονται και να φυσικοποιούνται. Είναι, επομένως, κάτι πολύ πιο βαθύ, από το να χτυπήσεις το στήθος σαν γορίλας για να προσβάλεις έναν παίκτη ή να φωνάξεις «ουγκ, ουγκ, ουγκ».

Οι σύλλογοι τι μπορούν να κάνουν για αυτό;

Πολλά, πάρα πολλά. Εμείς, ο Ολυμπιακός, σε συνεργασία με το Harvard τρέχουμε την «Αρχή των Αθηνών». Πρόκειται για μία παγκόσμια πλατφόρμα, μέσα από την οποία οι αθλητικοί σύλλογοι βρισκόμαστε σε επικοινωνία  και προωθούμε δράσεις που διευρύνουν και εδραιώνουν την παρουσία μας στην κοινωνία. Η ευθύνη μας δεν περιορίζεται μόνο στο γήπεδο, μπορούμε να κάνουμε κάτι καλό και για την κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, ο δικός μας Σύνδεσμος έχει εκπονήσει πρόγραμμα στήριξης προσφύγων, αλλά και πυροπαθών από την πρόσφατη πυρκαγιά στο Μάτι.

Όταν έμαθες για όσα είπε ο Τάκης (σ.σ. ο Τοουκαλάς) για τον Θανάση Αντετοκούνμπο πώς αντέδρασες;

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να νοιαζόμαστε για αυτές τις υποθέσεις, διότι δείχνουν πόσο βαθιά έχουν εδραιωθεί αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Λυπάμαι που πρέπει να σχολιάσω αυτό το περιστατικό γιατί εμείς είμαστε ενάντια στον ρατσισμό. Ένας οπαδός στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την ομάδα του μπορεί να πει οτιδήποτε. Θα πρέπει όμως να γίνεται διακριτή η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τη στήριξη από το ρατσισμό. Είναι ευθύνη και των ομάδων να συμβάλουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Εμείς το κάνουμε με την «Αρχή των Αθηνών», που στηρίζεται στην ισότητα και την αποδοχή όλων ανεξαρτήτως φύλου και καταγωγής.

Υπάρχει ένα βαθύ τραύμα στην ανθρωπότητα που οφείλουμε να το δούμε κατάματα. Ο ρατσισμός είναι παγκόσμιος, διότι η ιστορία της σκλαβιάς είναι παγκόσμια.

Η εικόνα που έχουμε από εσένα στο γήπεδο είναι αυτή ενός ατρόμητου μέσου. Η λέξη «φόβος» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό σου;

Δεν θα το έθετα ακριβώς έτσι. Στο δικό μου τρόπο σκέψης δεν υπάρχει η αποτυχία. Διότι αν σκέφτεσαι την αποτυχία, σημαίνει ότι την αποδέχεσαι. Προσωπικά είμαι πάντα αισιόδοξος και έχω στο μυαλό πώς μπορώ να πετύχω.

Δηλαδή όταν είχες βρεθεί στο επίκεντρο της συντηρητικής κριτικής επειδή έμενες με το στόμα κλειστό κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου στα παιχνίδια της Εθνικής Γαλλίας, η ψυχή σου δεν ένιωσε φόβο ούτε για μία στιγμή.

Δεν είμαι της άποψης ότι πρέπει να φοβόμαστε τους άλλους ανθρώπους. Αλλά ειδικά για τη συγκεκριμένη στάση μου, δεν είχα κάποιον να φοβηθώ. Ήξερα ποιος είμαι, από πού έρχομαι, πού ανήκω. Για μένα, ήταν φυσικό να μιλήσω ανοιχτά για αυτά και να υπερασπιστώ τους ιθαγενείς της Νέας Καληδονίας. Γνώριζα τι συνέβη στη χώρα μου. Από τα 7 έως τα 17 ήμουν υποχρεωμένος να ψέλνω τον γαλλικό εθνικό ύμνο σε κάθε επίσκεψη Γάλλου αξιωματούχου, ήμουν υποχρεωμένους να τους χαιρετάω επίσημα. Όταν ήρθα στη Γαλλία, είπα ότι πλέον είμαι ενήλικος και όχι παιδάκι. Σέβομαι τον γαλλικό εθνικό ύμνο, σέβομαι την ομάδα μου, όμως για μένα, το να μένω σιωπηλός την ώρα της ανάκρουσης της «Μασσαλιώτιδας» ήταν ένας τρόπος να δείξω τι συνέβη στην πατρίδα μου.

Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου Γάλλο;

Είμαι πολίτης του κόσμου. Ντάξει, και Έλληνας.

Είσαι, επιπλέον, και ένας τύπος που κάποια στιγμή σε «φθονούσαμε» όλοι λόγω του γάμου με την Αντριάνα Σκλεναρίκοβα. Ξέρεις, πριν να σε συναντήσω ένας φίλος μού έστειλε: «Πες μπράβο στον Κριστιάν».

Σοβαρά, ε; Για μένα δεν ήταν ακριβώς έτσι, εννοώ να νιώθω περήφανος επειδή ήμουν με μία τόσο ποθητή γυναίκα εμφανισιακά. Για μένα, σήμαινε πολλά περισσότερα. Ήταν μια υπέροχη σχέση. Ήταν πολύ πηγαίο και φυσικό αυτό που νιώσαμε. Πλέον έχουμε χωρίσει, έχουμε τις ζωές μας και εγώ είμαι πολύ ευτυχισμένος στη νέα μου ζωή με τη σύζυγο και τη μικρή μου κόρη.

Γνωρίζεις ότι υπάρχει μία φράση που σχετίζεται με εσένα και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον ελληνικό internet;

Όχι, δεν έχω ιδέα. Πες μου.

Προέρχεται από ένα παλιό βίντεο από την εκπομπή του Τάκη Τσουκαλά. Ένας οπαδός τηλεφωνεί και σχολιάζει το ματς. Λέει, λοιπόν, ότι στο πρώτο ημίχρονο του ματς ήσουν «άρχοντας στο χώρο του κέντρου», ενώ στο δεύτερο η απόδοσή σου έπεσε και κάνει την εικασία: «Μήπως έχουν κόντρα με τον Τζιοβάνι;». Ε, αυτό το «μήπως έχουν κόντρα;» είναι αρκετά δημοφιλές.

Ειλικρινά δεν είχα ιδέα. Έχει πλάκα που συμβαίνει αυτό. Θα κάτσω να δω το βίντεο. Ωστόσο, για να διαλύσω την απορία έστω και με 14 χρόνια καθυστέρηση, δεν είχα καμία κόντρα με τον Τζιοβάνι. Είχαμε και έχουμε άριστες σχέσεις. Πάντως, ήταν άσχημο ματς εκείνο και για εμένα και για την ομάδα, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο.

Ωστόσο, το ματς που έχει μείνει στη μνήμη πολλών για λάθους λόγους, ήταν εκείνο με τον ΠΑΟΚ το 2003. Και ενώ δεν ήσουν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος ποδοσφαιριστής που είχε μια άσχημη στιγμή στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, εκείνος ο καβγάς με τον Οκκά ήταν τόσο έξω από εσένα που ακόμα τον θυμόμαστε.

Ναι, το καταλαβαίνω. Με ρωτούν συνέχεια. Μετά το περιστατικό, αφού ηρέμησα, σκέφτηκα ότι ίσως ο καιρός της αποχώρησης από την ενεργό δράση να ήταν πιο κοντά απ’ όσο υπολόγιζα. Το να μην ελέγχεις τα νεύρα σου και να αντιδράς με τέτοιο τρόπο είναι μια ένδειξη ότι πρέπει σιγά-σιγά να αποχωρήσεις.

Τώρα που έχεις αποχωρήσει από την ενεργό δράση, τι απολαμβάνεις;

Τον τελευταίο ένα χρόνο, απολαμβάνω το να κάνω babysitting στην κόρη μου. Μου αρέσει πολύ να διαβάζω, κυρίως non fiction, και φυσικά αθλούμαι. Πάω για γκολφ, ενώ και με τους φίλους μου, αν δοθεί η ευκαιρία θα παίξουμε ποδόσφαιρο.

Αγωνίζεσαι ακόμα εκεί, στο χώρο του κέντρου;

Α όχι. Δεν χρειάζεται πια να τηρώ τη θέση μου μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Βρίσκομαι εκεί όπου βρίσκεται και η μπάλα. Έχει περισσότερη πλάκα αυτό.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το αυθεντικό άρθρο. Ευχαριστούμε πολύ το site