«Αποφασίσαμε να το κρατήσεις…»

Τα παιδιά αφού γεννηθούν δεν ανήκουν στους γονείς τους. Είναι αυθύπαρκτες προσωπικότητες και ανήκουν στον εαυτό τους και στην κοινωνία. Οι γονείς είναι συνήθως οι πιο κοντινοί τους άνθρωποι, αυτοί που τα φροντίζουν μέχρι μια ηλικία, ώστε να αποκτήσουν τη δυνατότητα να ενταχθούν πλέον αυτόνομα στον κόσμο που ζούμε. Είναι πολύ όμορφη υπόθεση για κάποιες γυναίκες η μητρότητα, σίγουρα όμως και πολύ δύσκολη και σοβαρή, για όλες. Σε κάθε περίπτωση βέβαια είναι υπόθεση δική τους. Γιατί κάθε έμβρυο μέχρι να πάρει ζωή, είναι κομμάτι του σώματος τους. Στον κόσμο που ζούμε δε, ένα παιδί συνήθως επιδρά, στις περισσότερες των περιπτώσεων, πολύ πιο καθοριστικά στη ζωή της μητέρας, παρά σε αυτή του πατέρα.  

Από τη στιγμή που θα γεννηθούν τα βρέφη τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους,  της συγκρότησής τους ως οντότητες, αναλαμβάνουν σε διαφορετικό βαθμό, όλα τα κοινωνικά περιβάλλοντα στα οποία βρίσκονται και όλα τα κοινωνικά ερεθίσματα που δέχονται. Μέχρι να γεννηθούν, μέχρι να βγουν από το σώμα της μητέρας τους δηλαδή, δεν υπάρχουν ως διακριτές οντότητες, γιατί δεν αλληλεπιδρούν με κανένα κοινωνικό περιβάλλον και δεν δέχονται κοινωνικά ερεθίσματα. Δεν διαμορφώνουν νόηση, δηλαδή τη διαδικασία με την οποία ο εγκέφαλος τους λειτουργεί και τους συγκροτεί ως μοναδικές προσωπικότητες, ως ανθρώπους. «Ναι αλλά έχουν ψυχή», ισχυρίζονται κάποιοι.

Τα παιδιά αφού γεννηθούν δεν ανήκουν στους γονείς τους. Είναι αυθύπαρκτες προσωπικότητες και ανήκουν στον εαυτό τους και στην κοινωνία

Η νευροεπιστήμη δεν δέχεται τον όρο ψυχή, καθώς δεν τον έχει ανακαλύψει. Αντιθέτως έχει ανακαλύψει ότι όλα εν τέλει πηγάζουν από τον εγκέφαλο. Τον όρο “ψυχή” , έχει εγκαταλείψει και η επιστήμη της ψυχολογίας, όπου πλέον χρησιμοποιεί το σχήμα της δράσης-αντίδρασης που προκαλεί την συμπεριφορά. Πάνω σε αυτό, κάνει διάγνωση και θεραπεία.

Η ψυχή, είναι μια κατασκευή που συνεχίζει να επικαλείται κυρίαρχα η εκκλησία, για τους δικούς της πολύ συγκεκριμένους και προφανείς λόγους και φέρει συνεπώς όπως και στην περίπτωση του Θεού, όλο το βάρος και την ευθύνη της απόδειξης της ύπαρξής της.

Απέναντι στις μεσαιωνικές κραυγές, που θέλουν να επέμβουν στο αναφαίρετο δικαίωμα μιας γυναίκας να είναι η μοναδική που έχει λόγο στο σώμα της, με ψευτοσυναισθηματικά κηρύγματα θρησκευτικού ανορθολογισμού, αντιπαραβάλλεται η ίδια η ζωή αλλά και η επιστημονική αλήθεια.

Η άμβλωση είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα σε μια γυναίκα να επιλέγει πως θα χειριστεί το ίδιο της το σώμα αλλά και ολόκληρη τη ζωή της. Δεν είναι δολοφονία. Γιατί η δολοφονία προϋποθέτει την ύπαρξη μιας οντότητας που μπορεί να αλληλεπιδράσει, που έχει εγκεφαλική λειτουργία που μετουσιώνεται σε βούληση, συναίσθημα και συμπεριφορά. Και το έμβρυο κατά το χρονικό διάστημα της κύησης δεν διαθέτει τίποτα από τα παραπάνω. Δεν μπορείς να δολοφονήσεις λοιπόν κάτι που δεν υπάρχει.

Μπορείς βέβαια πολύ εύκολα να δολοφονήσεις μια ζωή. Με πολλούς τρόπους και με μια απλή φράση ακόμα, όπως “Αποφασίσαμε να το κρατήσεις”.

Πως διάολο μπορεί να πιστεύει κάποιος ότι έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν μια γυναίκα θα αλλάξει όλη της τη ζωή χωρίς να το θέλει; Τι μπορεί να κάνει κάποιον να πιστεύει ότι του πέφτει λόγος για το σώμα ενός άλλου ανθρώπου; Μπορεί αύριο μεθαύριο αυτός ο κάποιος ενδεχομένως να αποφασίσει ότι πρέπει οι άτεκνες να θεωρούνται εγκληματίες, καθώς προοπτικά σχεδόν όλες μπορούν να δημιουργήσουν μια νέα ζωή;

Εχθές, μου θύμισε ένας διαδικτυακός φίλος την ιστορία μιας κοπέλας στην Ελλάδα του 1962. Ήταν η 17χρονη τότε Μαρία, σε μια περίοδο που στη χώρα μας απαγορεύονταν οι αμβλώσεις. 56 χρόνια μετά διηγήθηκε στο ελληνικό Vice πως κατάφερε να απαλλαγεί από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της, βάζοντας όπως την παρότρυνε μια γυναίκα από το χωριό της, δυο φίλες της να τη χτυπάνε με δύναμη στην κοιλιά.  Κάποια στιγμή έπεσε κάτω. Λίγο μετά είδε πηχτό αίμα, ενώ πονούσε αφόρητα σε όλο της το σώμα.

Μπορείς βέβαια πολύ εύκολα να δολοφονήσεις μια ζωή. Με πολλούς τρόπους και με μια απλή φράση ακόμα, όπως “Αποφασίσαμε να το κρατήσεις”.

Κάποιοι τότε αποφάσιζαν ότι η Μαρία πρέπει να το κρατήσει. Έλεγαν ότι είναι με τη ζωή. Και γέμιζαν εκατοντάδες και χιλιάδες ζωές με δυστυχία. Με κλοτσιές στην κοιλιά και αίματα στο πάτωμα. Ορίζονταν τα σώματα ανθρώπων από τις επιθυμίες άλλων.  Όχι λοιπόν. Ούτε αφίσα στο μετρό, ούτε μπρελόκ στο θρησκευτικό mall της Τήνου. Είναι κτηνωδία και δολοφονία. Από αυτές που το θύμα πεθαίνει κάθε μέρα.

*Ο Θάνος Νασόπουλος δηλώνει δημοσιογράφος και αριστερός. Τα τελευταία χρόνια βιοπορίζεται πουλώντας την εργατική του δύναμη ως σύμβουλος επικοινωνίας και μάρκετινγκ στα ίντερνετς. Είναι πικραμένος Παναθηναϊκός και λάτρης του κακού φαγητού και του Έλβις Πρίσλεϊ.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το αυθεντικό άρθρο. Ευχαριστούμε πολύ το site