Φορ Φαν

Πέρασα πολλά για να καταλάβω πως στη ζωή αξίζουν λίγοι και λίγα.

Πέρασα πολλά για να καταλάβω πως στη ζωή αξίζουν λίγοι και λίγα.
Μια καθαρή ψυχή, γεμάτη αθωότητα κι αλήθειες, ένα μυαλό πνιγμένο από αισιοδοξία, χωρίς κακίες, μόνο με όμορφες και θετικές σκέψεις για όλα και για όλους. Ένα σώμα του οποίου οι μόνες πληγές ίσως να’ ταν αυτές στο γόνατο, από το ατέλειωτο παιχνίδι και τις σκανταλιές.
 

Ένα πρόσωπο γεμάτο καλοσύνη και μπόλικη αγάπη που λεπτό δεν περίμενε να μείνει εκεί και δινόταν σε κάθε ευκαιρία στα δύσκολα των άλλων σαν βοήθεια και σαν στήριξη.
Κάπως έτσι ήμουν, και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλοι, μία φυσιογνωμία όλο ζωντάνια κι αισιοδοξία, μια φυσιογνωμία με τόση ενέργεια και διάθεση που ακόμα και τα προβλήματα μπροστά της έμοιαζαν μηδαμινά καθώς είχε τη δύναμη να τα ξεπεράσει. Οι γονείς μου όμως πάντα μου λέγανε «πρόσεχε», μην πληγωθείς. Για μένα αυτό ήταν μία λέξη μόνο που δεν πολυκαταλάβαινα, όμως για εκείνους ήταν μια λέξη με άσχημες αναμνήσεις που θύμιζαν πόνο κι απογοήτευση.
Από τι να προσέχω; Ποιος θα με πληγώσει και γιατί; Σκεφτόμουν πολλές φορές κι άκρη δεν έβγαζα. Ο χρόνος όμως ήρθε σαν απάντηση να μου λύσει τις απορίες μου. Άρχισα να καταλαβαίνω το νόημά τους όταν ξεκίνησαν οι πρώτες αντιζηλίες και οι διαφωνίες τις ζωής μου. Άρχισα να συνειδητοποιώ γιατί μου το λέγανε και από τι με προφυλάσσανε όταν στις επιτυχίες μου κυρίως, η αθωότητα μου άρχισε να σκεπάζεται από σκοτεινά συναίσθημα πλέον επιβίωσης. Τότε κατάλαβα για τα καλά πως λίγοι θα’ ναι δίπλα μου από’ δω και πέρα κι ότι πρέπει να παλέψω μόνη.
Εκείνοι ήξεραν πως η ζωή είναι μια μάχη και ότι δύσκολα μπορεί κανείς να βγει νικητής από αυτήn. Κι ότι όποιος καταφέρει και βγει πάντα κάτι θα έχει αφήσει πίσω του ξεχασμένο, πάντα κάποιο κομμάτι του θα χαθεί στην πορεία. Είχαν δει, φαίνεται, πολλά κατασπαραγμένα θεριά που τα ρήμαξαν κάποιοι γιατί κάτι τους ενόχλησε κι έτσι ήξεραν ότι ποτέ αυτά δεν θα’ χαν ξανά την παλιά τους εικόνα.
Έτσι, στις φουρτούνες της ζωής μου έχασα κι εγώ την εμπιστοσύνη μου, τη συμπλήρωσα όμως με την καχυποψία, κάτι καινούριο για μένα, αλλά κάτι που θα με προφύλαττε στις άλλες μου μάχες. Άφησα πίσω μου τον τρόπο που σκαφτόμουν κι αντιμετώπιζα τη ζωή, κρύβοντας την καλοσύνη και την αγνότητα που είχα μέσα μου, πίσω από ένα σοβαρό και σκληρό πρόσωπο. Οι φόβοι μου ότι είμαι μόνη επιβεβαιώθηκαν περισσότερο, όταν έκανα να πιάσω πολλά χέρια για να σωθώ από την αγριεμένη θάλασσα που με τραβούσε όλο και πιο μέσα της, χέρια που ήξερα πως θα με βοηθούσαν. Μα λίγα όμως με έπιασαν, τα υπόλοιπα ίσα ίσα με έσπρωξαν για να πέσω. Κι όταν αυτά τα λίγα με τράβηξαν πάνω, είτε ήταν οικογένεια, είτε φίλοι, τότε το πήρα πια απόφαση.
Όμως τα κατάφερα κι επιβίωσα, αλλά η ψυχή μου πληγώθηκε και προδόθηκε ανεπανόρθωτα. Οι δυσκολίες της ζωής όμως και στη συνέχεια δεν με άφησαν να δω τη στεριά και οι περισσότεροι συνοδοιπόροι μου συνέχισαν να με πολεμούν κάθε μέρα.
Κάθε ψέμα τους, κάθε χτύπημά τους έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένο στο σώμα και στο μυαλό μου.
Κανένα σημάδι και καμία πληγή δε σβήστηκε, έμειναν απλά να μου θυμίζουν καθημερινά το πόσο δυνατή έπρεπε να είμαι για να μπορέσω να αντέξω τη ζωή και τους αγώνες της. Όλα τα νίκησα, όμως μόνο την καρδιά δεν μπόρεσα να συνετίσω, καθώς αρνιόταν να δει την αλήθεια. Αρνιόταν να δει πόσο σκληρή είναι η πραγματικότητα καμιά φορά.
Εξακολουθούσε να πιστεύει, να ελπίζει και να ονειρεύεται , εξακολουθούσε να αγαπάει και να μου υπενθυμίζει το ποια είμαι, για μην το ξεχάσω ποτέ. Για χάρη της ζω ακόμα, και παρόλο που οι μάχες μου δεν έχουν τελειώσει, κι επιπλέω ακόμα πάνω στη θάλασσα αναζητώντας τη στεριά, ξέρω πόσο πολύτιμη είναι η ζωή και πόσο αξίζει να παλεύεις γι’ αυτήν.
Ξέρω πως τα μικρά, αλλά ουσιαστικά πράγματα αξίζουν στη ζωή και ότι αυτά συνθέτουν την όμορφη εικόνα της.
Έτσι, μπορεί να πέρασα πολλά, να πατήθηκα και να πάτησα ίσως, αλλά εν τέλει κατάλαβα πως στη ζωή αξίζουν λίγα και λίγοι.
Το άρθρο πλαισιώνει η υπέροχη φωτογραφία της κυρίας Μαρίας Μόσχου από την παράσταση “Η Κασσάνδρα και ο λύκος”.
Ποζάρει η ταλαντούχα καλλιτέχνις κυρία Λήδα Μανιατάκου. Τις ευχαριστούμε και τις δύο θερμά.
Της Ασημίνας Μάνου.

loading…
« PREV
NEXT »

Σχολια

comments

Το Διαβάσαμε εδώ : http://anonymoigr.blogspot.com/2017/07/blog-post_495.html

Φορ Φαν

More in Φορ Φαν

Συνήθειες που έχουν όλα τα πραγματικά ευτυχισμένα ζευγάρια

August 29, 2017

22 φωτογραφίες που δείχνουν πως έπαιζαν τα παιδιά στην παλιά Ελλάδα!!

August 25, 2017

Κλείσε τα αυτιά σου στις σειρήνες, και συνέχισε την πορεία σου

August 24, 2017

Εσύ να είσαι ειλικρινής κι όποιος αντέξει!!!

August 23, 2017

H απάντηση του Γιώργου Αγγελόπουλου στους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για το επάγγελμά του: «Εκτός από βενζινάς να τους πως ότι ήμουν και…»

August 15, 2017

Καλύτερα να αποτυγχάνεις πρωτοτυπώντας παρά να πετυχαίνεις μιμούμενος!!

August 14, 2017

Στην πιο παράξενη πόλη του κόσμου δεν υπάρχουν καν δρόμοι και οι τουρίστες την λατρεύουν.

August 14, 2017

Κανείς δεν ξέρει πόσα δάκρυα έχυσα για να γίνω δυνατή.

August 14, 2017

Οι γυναίκες που δίνονται πολύ, φεύγουν απόλυτα.

August 14, 2017

Η μοναξιά δεν είναι η απουσία της Αγάπης αλλά το συμπλήρωμά της.

August 14, 2017

Διδάξτε με αγάπη και όχι με υπακοή που βασίζεται στο φόβο και τους περιορισμούς.

August 14, 2017

Χάνοντας συνεχώς το τώρα χάνουμε ολόκληρη τη ζωή μας..

August 14, 2017

Κώστας Αναγνωστόπουλος: Ο «Μισθοφόρος» του Survivor γίνεται παρουσιαστής και αυτή είναι η πρώτη του εκπομπή.

August 14, 2017

Έτσι Θα Καταφέρετε Να Κάψετε Το Λίπος Από Τα Μπράτσα! Το Δεύτερο Βήμα Είναι Το Πιο Σημαντικό!!

August 14, 2017

Έγκυος μητέρα πλησιάζει τη φουσκωμένη κοιλιά της στο τζάμι και η αντίδραση του ουραγκοτάγκου την κάνει να ξεσπάσει σε δάκρυα.

August 14, 2017
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE